Warning: sprintf(): Too few arguments in /web/htdocs/www.lafiaccola.it/home/wp/wp-content/themes/covernews/lib/breadcrumb-trail/inc/breadcrumbs.php on line 254

Η γυμνότητα του Αδάμ

Στο τέλος της ιστορίας της δημιουργίας όλου του υπάρχοντος, στο τέλος του δεύτερου κεφαλαίου της Γένεσης, σε σχέση με τον Άνθρωπο διαβάζουμε: «καὶ ἦσαν οἱ δύο γυμνοί, ὅ τε Ἀδὰμ καὶ ἡ γυνὴ αὐτοῦ, καὶ οὐκ ᾐσχύνοντο». Ο Αδάμ και η Εύα, με την πληρότητα και την συμμόρφωση τους με την εικόνα του Δημιουργού, του έμοιαζαν τέλεια ακόμα και σε εκείνη την γυμνότητα για την οποία δεν αισθάνθηκαν ντροπή.

Η κατάσταση γυμνότητας στην οποία δημιουργήθηκαν δεν τους έδινε καμία ενόχληση. Και οι δύο ήταν στην αλήθεια και η αλήθεια συνέπεσε με την αυτογνωσία της κατάστασης της γυμνότητας τους. Χωρίς να ενοχλήσουμε ψυχολόγους και φιλόλογους, συμφωνώ με τη συνθετική περιγραφή που δίνει η Wikipedia στην έννοια της “ντροπής” ως “το αρνητικό συναίσθημα ενοχής που νιώθει κάποιος όταν συνειδητοποιεί ότι έφταιξε σε κάτι, η πράξη ή το πρόσωπο που επισύρει αυτό το αρνητικό συναίσθημα, το όνειδος,  ο εξευτελισμός μετά από κάποια ήττα/αποτυχία, το όνειδος”. Επομένως, οι πρώγονoί μας κατά τη στιγμή της δημιουργίας αναγνώρισαν πλήρως από μόνοι τους αυτό που πραγματικά ήταν, προσδιορίζοντάς τους ακριβώς στο “έργο” του Θεού, στην εικόνα και την ομοιότητά του.

Η πτώση στον πειρασμό οδηγεί στο πρώτο αποτέλεσμα που οι “δύο και συνειδητοποίησαν ότι ήταν γυμνοί. στρίφισαν φύλλα συκής και έκαναν ζώνες”. Αλλά πώς είναι δυνατόν μετά την πτώση, η γυμνότητα να τους έφερε αναστάτωση και ντροπή; Οι πρώγονοι, αφού αφαίρεσαν τις ενδείξεις που έλαβαν από τον Δημιουργό και αφού δέχτηκαν την πρόκληση του φιδιού, συνειδητοποίησαν ότι είναι γυμνοί. Γιατί δεν νιώθουν ντροπή για κάτι άλλο εκτός από τη δική τους γυμνότητα; Η γυμνότητα, στην οποία ήδη ζούσαν, παρουσιάζεται ως κρίση από τη στιγμή που, έχοντας αρνηθεί την φύση τους, προσπαθούν να αντικαταστήσουν τον Θεό. Σε εκείνο το σημείο η γυμνότητα γίνεται ανυπόφορη γι ‘αυτούς, κάτι από το οποίο να πάρουν απόσταση. Για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία η ύπαρξη κινείται μακριά από την εμφάνιση, η εικόνα από την ομοιότητα. Η γυμνότητα, μια φυσική κατάσταση μέχρι πρόσφατα, γίνεται απόδειξη της προδοσίας τους στην ύπαρξή τους.

“Έστρεψαν φύλλα συκής και έκαναν ζώνες”. Ο άνθρωπος δεν αναγνωρίζει το σφάλμα στο οποίο έχει υποστεί, δεν επιστρέφει στη γυμνότητα, αλλά αρχίζει να ψεύδεται και να μυστικοποιεί τον περιβάλλοντα κόσμο. Κρύβει τη δική του ύπαρξη δημιουργώντας μια τεχνητή εικόνα και νέα είδωλα στα οποία να μοιάζει. Επιλέγει τον δρόμο της άρνησης της ταυτότητάς του, αρχίζει να δικαιολογεί τον εαυτό του, να αποκρύπτει τον εαυτό του, εξαπατώντας σαν πρώτο τον εαυτό του. Είναι ο ίδιος που “συνυφαίνεται” με μια μεταβαλλόμενη ιστορία, μακριά από την Αλήθεια και από τη δική του γυμνότητα, η οποία όμως παραμένει αδιάκοπη και σιωπηλή κάτω από τις τεχνητές “ζώνες”. Και το ψεύδος αρχίζει να μολύνει τον κόσμο. Κατηγορεί τη σάρκα της σάρκας του, το οστό των οστών του (Γεν. 2, 23).

Ξεκινά μια ζωή ως φυγάς. Μακριά από τη γυμνότητα του και από την ελευθερία που μόνο η Αλήθεια μπορεί να του δώσει πίσω. Από αυτή τη στιγμή, ο άνθρωπος δεν είναι πλέον Άνθρωπος. Η εικόνα του, η ομοιότητά του με τον Δημιουργό παραμορφώνεται αλλά δεν ξεριζώνεται, όπως ίσως θα ήθελε ανόητα. Θα κρυφτεί μπροστά στο Θεό και θα προσπαθήσει να κρύψει τη γυμνότητα του στον ίδιο τον εαυτό του, η οποία, αν την είχε δεκτεί, θα τον είχε φέρει πίσω στον Δημιουργό. Θα υποκριθεί ότι είναι νομοθέτης και συγγραφέας ενός κόσμου που δεν έχει δημιουργήσει, δεν γνωρίζει και δεν τον αναγνωρίζει πλέον στον νέο ρόλο που έχει χαράξει. Θα θελήσει να δώσει στον εαυτό του μια τάξη και μια ειρήνη που ποτέ δεν θα φτάσει χωρίς πρώτα να συμβιβαστεί και να δεχθεί τη δική του γυμνότητα, χωρίς να δώσει απαντήσεις στα ερωτήματα τα οποία η θεία εικόνα, την οποία συγκροτείται, θέτει συνεχώς σ ‘αυτόν.

Είναι ακριβώς η εικόνα του Θεού, οντολογικώς παρούσα στον άνθρωπο, που δεν παραμένει αδρανής και στείρα. Αυτή η ζωηρή υπερφυσική συνιστώσα του ανθρώπου τον εκνευρίζει αφού παραδόθηκε σε μια κυρίαρχη βούληση σε αντίθεση με τη φύση του και για την επιλογή της αυθαιρεσίας και όχι της ελευθερίας. Αυτή η διαταραχή που ο άνθρωπος εισάγει στον κόσμο είναι μια ανοιχτή και θνητή πληγή στην οποία μόνο ο Νέος Αδάμ ήταν σε θέση να θεραπεύσει, δείχνοντας στον άνθρωπο τον Δρόμο της επιστροφής, την γυμνή Αλήθεια, την αληθινή Ζωή (Ιω. 14,6).

Ο Χριστός, ο Θεάνθρωπος, ο Πρωτότοκος των αναστημένων, εμφανίστηκε γυμνός στη Βηθλεέμ και γυμνός στο Σταυρό, ολοκληρώνοντας την επανένωση του ανθρώπου με τον Θεό, ενώ οι στρατιώτες ρίχναν τα ζάρια στον χιτώνα του. Γυμνός μπροστά στους άνδρες και γυμνός μπροστά στον Πατέρα του, αναρτημένος μεταξύ ουρανού και γης, παρόμοιο με το πλάσμα που σχημάτισε στην αρχή ο Δημιουργός του, αποκατέστησε και έδωσε τον άνθρωπο στον Πατέρα όπως Αυτός το επιθυμεί.

Αυτός αποκάλυψε και κήρυξε την πρωταρχική γυμνότητα στους μαθητές του, λέγοντας: “Αν κάποιος θέλει να ακολουθεί πίσω μου, ας απαρνηθεί τον εαυτό του και ας σηκώσει το σταυρό του και ας με ακολουθεί”. (Μκ 8: 27-35) «πήγαινε, πούλησε τα υπάρχοντά σου και δώσε τα χρήματα στους φτωχούς. Έτσι θα έχεις θησαυρό κοντά στο Θεό· κι έλα να με ακολουθήσεις σηκώνοντας το σταυρό σου” (Μκ 10:21),” Σας βεβαιώνω πως αν δεν αλλάξετε κι αν δε γίνετε σαν τα παιδιά, δε θα μπείτε στη βασιλεία του Θεού. Όποιος λοιπόν ταπεινώσει τον εαυτό του σαν αυτό το παιδί, αυτός είναι ο ανώτερος στη βασιλεία του Θεού. Και όποιος δεχτεί ένα τέτοιο παιδί στο όνομά μου, δέχεται εμένα τον ίδιο”(Ματθ 18: 3). Έτσι, λοιπόν, ξεκίνησε το νέο Βασίλειο. Μια βασιλεία στην οποία ο άνθρωπος μπορεί να εισέλθει μόνο στην αρχέγονη κατάσταση: γυμνός.

Μεταξύ των μυστηρίων που καθιέρωσε ο Χριστός, μεταξύ των μέσων που έχουμε σήμερα στη διάθεσή μας για να κατακτήσουμε και πάλι αυτό που χάθηκε, υπάρχει κάποιο που θυμίζει ιδιαίτερα τη γυμνότητα του Αδάμ: η εξομολόγηση. Στην εξομολόγηση έχουμε την ευκαιρία να επιστρέψουμε στον Θεό. Όπως ο Αδάμ ήταν μετά την πτώση μπροστά στο Θεό, ετσι και εμείς βρισκόμαστε ενώπιον του όταν αποτύχουμε στα καθήκοντά μας. Τι θα κάνουμε λοιπόν σε αυτή την περίπτωση;  Θα σκεπάσουμε τον εαυτό μας με φύλλα συκής; Θα βρούμε δικαιολογίες για τις αποτυχίες μας, μετατρέποντας την πραγματικότητα; Ή μήπως θα είναι πιο έξυπνο και πιο ανθρώπινο να δείξουμε τον εαυτό μας στον Δημιουργό έτσι όπως είναι απελευθερώνοντάς το από τα περιττά πράγματα που καλύπτουν την πραγματική μας ταυτότητα, στην οποία θα έπρεπε να επιστρέψουμε;

Paolo Scagliarini